چطور رنگ کنیم؟

آدم هیچ وقت نمیدونه چی خوبه و چی بده، چی باید اتفاق میفتاد و چی نباید اتفاق میفتاد! زندگی من مثل بقیه پر از اتفاقای خوب، بد، عجیب، جالب و خنثی است! در نگاه اول میبینم که این اتفاقا خوب، بد، عجیب، جالب یا خنثی هستن، اما وقتی نزدیک تر میشم، دقیق تر نگاه میکنم میبینم که واقعا نمیتونم در یک نگاه در موردشون حکم یدم! اولین نکته در مورد تمام این اتفاقا اینه که همشون یک چیز خیلی خوب دارن، اون هم اینه که همشون به من یه چیزی یاد دادن، همشون در این که من من باشم یه نقشی داشتن! مثلا اینکه من بزرگترین بچه ی خانواده بودم، در نگاه اول من رو مسئولیت پذیر بار آورد، اون بخش از شخصیتم که در اصطلاح بش میگن والد رو تقویت کرد، بالغ من رو رشد داد و به من شخصیت داد، ولی کلی جا برای این گذاشت که بعد ها بفهمم که کودک درونم چقدر به توجه احتیاج داره! به من یاد داد که چطور مزاقبت کنم، حمایت کنم، اما به من گفت که باید کنترل هم بکنم! بعدا تردر ایجاد تعادل بین بخش های مختلف شخصیتم خوبهای همین ها رو نگه داشتم و بدهاشون رو تعدیل کردم! به کودکم یاد دادم مراقبت بشود، لوس بشود و خل باشد!
اصلا قشنگی زندگی به اینه که همیشه برای بهتر شدن و اعتدال چیزهایی هستن که بشه روشون کار کرد! واقعا نمیشه گفت چیزهایی که در زندگی ما اتفاق میفتن لزوما خوب یا بد هستن! واقعا نمیشه گفت بچه ی اول بودن اتفاق خوب یا بدیه! این برخورد ما با اتفاقاته که تعین میکنه که آیا اونها خوب هستن یا بد! گاهی چیزهایی که به نظر عالی میان نقطی ی شروع افول و خود برتر بینی ما میشن، گاهی اتفاقات ناخوشایند انگیزه ای برای بهتر شدن اوضاع میشن! مهمترین چیز اینه که آدم بتونه اینقد هوشمند و واقع بین باشه که بتونه تعین بکنه در هر برهه ای از زندگی مسائل رو چطور تعبیر و تحلیل کنه! البته بسیار مهم تر اینه که یاد بگیریم خوب زندگی کنیم! ار نظر دیگران گاهی اتفاقات زندگی ما معانی متفاوتی دارن، نظر دیگران البته محترم هست، برای خودشون! ما هم کمی توجه میکنیم اما نهایتا این ما هستیم که تصمیم میگیریم که چطور زندگی خودمون رو معنا کنیم و مسیر بدیم! همه چیز از درون ما میجوشه! زندگی از درون ما رنگ میگیره! پس زندگیمون رو خوب رنگ کنیم تا در تمام لحظاتش همه ی رنگ ها رو داشته باشیم، کم و زیاد رنگها مهم نیست، این رنگی بودنه که مهمه!