آرام آرام

گاهی در زندگی آدم یک اتفاق همه چیز را خیلی آرام به سمتی میبرد که هیچ فکرش را هم نمیکنی. در زندگی من تا دلتان بخواهد اتفاق افتاده، یکی شان همین عاشق شدنم بود. من همیشه فکر میکردم هیچ وقت عاشق نمیشوم تقریبا مطمئن بودم! چون از زنانگی ام نفرت داشتم. من دوست داشتم پسر میبودم. چون پسرها هر کاری دلشان می خواست می کردند. من زنانگی ام را له کرده بودم! من یک آلفا بودم با بی نهایت آزادی، من خودم را یک انسان عاری از زنانگیِ عاشق نشویِ مستقل شبه روشنفکر میدانستم! فکرش بکنید یک آدمی که هیچ دلبرانگی در خودش نمیبیند و علاقه ای هم به عاشق شدن ندارد آرام آرام عاشق شود! بعد یکهو خوش را در اوج احساسات عاشقانه و شاعرانه ببیند. البته من همیشه نیمچه شاعرانگی داشتم اما عاشقانگی ابدا! من عاشق شدم و با زنانگی ام آشنا شدم، من با زنانگی ام آشتی کردم، من زنانگی کردم من تپش های یک قلب گنجشک طور و عاشق را بدون اینکه خودم بخواهم خیلی آرام آرام تجربه کردم، و این داستان آشتی من با زنانگی ام بود، همه چیز آرام آرام پیش رفت خیلی آرام! آران آرام عاشق شدم و عاشق تر شدم و دلبری کردم و دلبرانگی یاد گرفتم و هی و هی و هی! امروز یک دفعه دیدم هیچ آن زن عاشق دلبر خیلی زن نیستم! من امروز حتی آن آدم عصیانگر نیستم! امروز خسته ام! امروز تمام هیجانات عاشقانه ام را گم کردم! دنبالشانم... پیدا نمیکنمشان! امروز بیشتر از همه چیز خودم را مثل آن خانم مهربان تپلی میبینم که بوی قرمه سبزی میدهد! همه چیز آرام اتفاق افتاد خیلی آرام! باید وقتی اتفاقها آرام آرام میافتد بیشتر حواسم را جمع کنم!

کلمات من دنیای من...